یلدا – شب چله – ایرانیان و بزرگداشت مهر – کریسمس - ولادت مسیح ، پیام آور مهر و دوستی

از دوران کودکی ، در قصه‏ها و یا دوره‏های مختلف تحصیلی و آموزشی ، شنیده و خوانده‏ایم ، که خداوند عالم ، همواره ، رسول و پیام‏آوری را ، برای هدایت بشر ، انتخاب می‏نموده و اعزام آن راهنماي نوین را ، به وسيله حرکت ستاره‏يي ، به اطلاع جهانیان ، می‏رسانیده است .
این ستاره معروف ، که در کتب آسمانی ، از آن ، به نام ستاره راهنما ، یاد می‏شود ، ستاره داوود است ،که ماموریت این آگاهي‏رسانی را ، با حرکت غیرمعمول خود ، که موجبات جلب توجه منجمین را ، فراهم می‏آورده ، بر عهده می‏گرفته است .
مسلما ، می‏دانیدکه ، به حركت درآمدن این ستاره راهنما ، از مبدايي معين به مقصدي مشخص ، تنها ، به وسیله ستاره‏شناسان مبرز و دانشمندان کارکشته علم نجوم (آسترونومیست‏ها) ، که در آن سال‏ها و روزگار ، به تعداد انگشتان یک دست هم نمی‏رسیده‏اند ، قابل ردیابی بوده است .
در کتاب آسمانی تورات ، ذکر شده است ، که ستاره فوق‏الذکر (همان ستاره پيام‏رسان ) به فرمان الهی ، از شرق به غرب ؛ از ایران زمین ، به سمت روم ، یونان و فلسطین ، به حركت درمی‏آید ، تا ولادت پیامبراولوالعزم آینده (عیسی مسیح (ع) ) را ، به جهانیان اعلام کند .
آموزنده‏ترآن‏كه ، این رویداد استثنایی ، در تصاویر و آثار ماندگار نقاشان بزرگ جهان ، در قریب به اتفاق موزه‏های مشهور ، یادآور همین مهم تاریخی می‏باشد و همگی ، حکایت از ماموريت خطیر دانشمندان ایرانی ( مغ‏های ایران باستان Magic در زبان انگليسي و يا Mage در زبان فرانسه) برای کشف آن رخداد ممتاز و انجام ماموریتی پژوهشی و الهی دارد .
آنان ، سه مغ (محقق ایرانی) هستند ، که توان کشف حرکت نامتعارف ستاره راهنما (داود) را داشته ، به راز آن پی برده ، سراغ حاکم وقت رفته ، با اطمینان از توجه همه جانبه و کامل حکام دلسوز امپراتوری بزرگ ایران زمین ، امکانات لازم ، اعم از آذوقه و منابع مالی کافی ، برای تهیه وسایل تحقیقاتی و ضروریات دیگر این ماموریت ویژه طولانی را ، دریافت نمودند .
تا با این پشتیبانی مادی و معنوی ، بتوانند ، با اتکا به علم و درایت خود و پیش‏بینی‏های محاسباتی ، تعقیبی دانشی و پژوهشی را ، پی گرفته ، آن ستاره را ، تا سرزمینی دوردست (فلسطین) رد‏یابی کرده ، حاصل آن را ، سوغات سرافرازی جهانیان نموده و جاودان سازند .
دانشمندانی ، همراه با چهار شتر ، مملو از تجهیزاتی خاص ، برای این سفر علمی :
بارِ شتر اول یا پیش‏قراول : شامل وسایل ستاره‏شناسي و نجوم (اسطرلاب و . . . ) ، به عنوان تجهیزات رصد و محاسبات موقعیت‏یابی آسمانی .
اما ، بار سه شتر بعدی ، نشانیست بارز ، از اختصاص سرمایه‏یی بی‏مانند و نشان دهنده اوج اطمینان ، اعتماد و حمایت از دانشمندان ، در ایران باستان .
بارِ شتر دوم : انبوهی از زمرد .
بارِ شتر سوم : الماس‏های درخشان .
و بارِ شتر چهارم : کوهی از یاقوت .
با این حمایت‏ها ، طبیعی به نظر می‏رسد ، که ماموریت کاشفین محل تولد پیامبر نوزاد ، با توفیق روبه رو شده و این فرآیند تطبیقی آن دانش‏داران ، با حامیان دانش و دانش‏افزایی ، برای همیشه ، الهام بخش نقاشان ، مجسمه‏سازان ، موزه‏داران و تاریخ‏نگاران جهان و از همه مهم‏تر ، ثبت در کتب آسمانی ، به عنوان بهترین آموزه بشر ، یعنی ، تقدس امر پژوهش ، در جهان گردد .
اما ، آنچه در تمام تصاویر مرتبط با این واقعه ، به چشم می‏خورد ، پوشاک بسیار آراسته و کاملا پوشیده و خاص این دانشمندان ، یعنی قبا و عبا ، لباس ده هزار ساله و آرنگ (سمبل) دانشمندان ایرانی است .
یعنی ، همان لباس آرنگ‏گونه جشن‏های دانش‏آموختگی (فارغ‏التحصیلی) در دانشگاه‏های بزرگ جهان ، که به نام لباس آوی سن ، ابن سینا و یا ، به قول همان غربی‏ها ، لباس پدر علم جهان ، معروف و شناخته می‏شود .
که حتی ، آرایش محاسن و موی آنان نیز همین ادعا ، یعنی ایرانی بودنشان را ، در تمام نقاشی‏های برجسته نگارگران جهان ، جلوه‏گر می‏نماید .
تمامی این ماجرا ، یعنی اطلاع‏رسانی این پژوهندگان به دولت (حکومت) ، از تصمیم به حرکت تا کسب حمایت‏های مالی حکام ، یعنی سهولت دریافت امکانات لازم ، برای اعزام به آن ماموریت ، نشان آن است ‏که ، بیت المال (در اینجا جواهرات ) و این سرمایه‏های پرارزش ملی ، بسیار آسان ، در دسترس محققین ، قرار می‏گرفته است ، تا از کم‏ترین اتلاف وقتی پرهیز شود و امکان توفیق در آن ماموریت خطیر را بیابند .
بنابراین مراتب ، اجازه بدهید ، به یک آرنگ هزاران ساله ، در اثبات این ارزش‏گزاری ملی (مسلما ، جهان پیشرفته امروز) اشاره کنیم و یادآور شویم که رنگ بار این شترها (سبز : رنگ زمرد ؛ سفید : رنگ الماس ؛ و سرخ : رنگ یاقوت) ، سرچشمه الهامی شد ، برای انتخاب سه رنگ پرچم کاویانی ایران زمین ، که نشانگر ضرورت احترام به نقش ارزشمند معلمین ، محققین و دانشمندان در این سرزمین می‏باشد .
بنابراین ، باید فخرکنیم و به خود ببالیم ، که این رنگ‏ها ، در نقش آرنگی برای پرچم ایران زمین و بیان آن در چنین داستان الهی ، در کتاب آسمانی یک پیامبر اولوالعزم (فرمایش ایزد یکتا) ، درسی جهانی و بین‏المللی را ، فرا راه جهانیان آرزومند سربلندی‏ها ، قرار داده است ! کما این‏که ، پرچم بسیاری از کشورهای دنیا ، چون ایتالیا ، هند ، مکزیک و . . . عینا ، برگرفته از همین نمایه پرمعنا و آموزنده ایران عزیزمان است .
ولی ، هزار افسوس ، که حتی ، یک کلمه از این فلسفه گرانسنگ را ، نه تنها ، به ما نمی‏آموزنند ، بلکه ، به میل خودشان ، رنگ قرمز آن را ، به خون ، تعبیر می‏کنند ، تا نسل‏های بعدی ، رنگ سبز آن را ، نشانه علوفه چهارپایان ، تصورکنند !
و این هشدار دردناک ، نشان می‏دهد ، که بی‏جهت ، یک تمدن ، ده هزار سال ، بقا نمی‏یابد و استواری آن ، با شناخت درست و انتقال به نسل‏های بعدی طلایه‏دار آن ممکن می‏شود ، ولاغیر !